Dag 42 Loxo naar Santiago de Compostela


Vandaag onze laatste kilometers gefietst. Het zijn er 32,6 geworden. De navigatie gaf de route niet meer aan en het boekje was ook niet al te duidelijk. Ja, we waren de weg kwijt. Maar alles is goed gekomen.

Om 14.30 uur waren we er. Niet alleen wij maar een heleboel andere pelgrims. De reacties op het plein zijn wisselend. Tranen, gejuich, trots, ingetogen, alles zie je voorbij komen. Pelgrims die je onderweg hebt ontmoet, zie je ook weer.

Jullie krijgen nu Netties verhaal.

Ja het was weer een zware dag, zeker omdat we verdwaald waren. Mijn gps ging niet helemaal naar Santiago en zoals Anita al vertelde het boekje lukte ook niet. Uiteindelijk een adres ingetoest op de gps en daar gingen we weer.

We fietsten heuvel op en heuvel af. Het was zwaar. Wat waren we blij toen we Santiago binnen fietste. We hadden het gehaald de tranen rolde over onze wangen. Het zIt erop. Β We zijn geen pelgrims meer.

Op het plein, de vreugde van de mensen, de blijheid dat ze het gehaald hadden. Sommige mensen zie je steeds terug zo ook de Argentijnen, de Duitser enz. Het was hartverwarmend. Maar zoals ik gisteren al vertelde, ik ga graag naar huis. Morgen komen Jan en Dick en kunnen we nog wat bijkomen van alles.

Zo bestelde ik met eten het pelgrimsmenu. De serveerster vertelde dat is nu over.

ik wil jullie bedanken voor al jullie belangstelling en lieve woorden. Ben heel blij als ik mijn kinderen, kleinkinderen en Jan natuurlijk weer zie. Mijn lieve moeder Β Ook familie, vrienden en bekenden. ook de mooie tijd samen met Anita wat we samen allemaal beleefd hebben is te veel om op te noemen. We hebben het samen gezellig gehad. WeΒ slapen vannacht in een hostel. Morgen gaan we voor luxe namelijk een hotel. nou tot morgen Gr Nettie.

Vanmorgen liep de wekker van Nettie om zeven uur af. Mijn wekker liep om half 8 af. Na douchen en de tassen te hebben ingepakt gingen we ontbijten. Voor de laatste keer dat we samen voor het fietsen ontbijten.

Na het ontbijt, afscheid genomen van de eigenaresse van het hostel en op weg naar Santiago. We volgde het boekje en keken naar de sticker van het Jacobsgenootschap. Ergens moeten wij deze hebben gemist en kwamen we terecht ergens in een bos. Via een omweg kwamen we uit bij de luchthaven en toen weer richting Santiago de Compostela.

Het moment dat ik het bord zag schoten de tranen in mijn ogen. We zijn er bijna nu nog naar de kathedraal.

De weg naar de kathedraal staat aangegeven maar je kunt het beste de rest volgen. De wandelaars die steeds sneller beginnen te lopen, fietsers die een extra zetje geven. Zo komt iedereen op zijn manier op het plein aan.

Je staat op het plein, geef elkaar een hi-five en omhelzing met de tranen in de ogen.

WE HEBBEN HET GEHAALD.

Er komen steeds meer mensen op het plein en er zijn mensen die willen weten waar je vandaan komt. Vol verbazing kijken ze je aan als je verteld dat je op de fiets vanuit Nederland bent gekomen. Wat zijn wij door veel mensen op de foto gezet. Hoe onze tassen aan de fiets zitten en de standaards, alles hebben ze gefotografeerd. We voelde ons even echte filmsterren.

Nettie schreef het al. De Argentijnen die ons zagen, vielen om onze nek en waren trots dat we het hadden gehaald. Net als de Duitser die vele dagen met hen had meegefietst. Het is een geweldige ervaring hoe de ontlading is van de pelgrims.

Het was tijd om weer nuchter te worden en zijn wij even naar de huiskamer van de Lage Landen geweest. Twee vrijwilligers vingen ons op en konden wij ons verhaal doen.

Na dit alles, de familie laten weten dat we er waren. Dick en Jan zijn onderweg naar ons en ik ben blij dat we ze morgen zien. Het was een geweldige ervaring maar ik doe het nooit meer. Geen zes weken meer van huis. Een fietsvakantie is geweldig maar niet te lang. 😜 Groetjes Anita.